Mavi Senfoni

Bunu söyleten kim?

2012-02-13T13:13:00.008+02:00

N'olur yapma! Sen böyle yaparsan, ben nasıl yaşarım? N'olur yapma! Sen böyle yaparsan, içimde nasıl yaşarsın?

Dün gelemediysem, bugün gelemiyorsam, yarın gelemeyeceksem

buna sebep sensin!

http://youtu.be/GMRr90e0tFY

2012-01-29T04:38:00.000+02:00

Titreme Daha Fazla Kalbim

http://fizy.com/s/2ip4ac

...

2012-01-28T23:47:00.001+02:00

Hiçbir şeye benzemiyor bu sessizlik, adını bile duysam koro halinde susuyoruz.

Tüm âlem ile beraber...

Düş

2012-01-27T01:45:00.006+02:00

-ünüyorum öyleyse varım oldukça makul. Fakat bundan tam tersi bir sonuç, varolmadığım, bir düş olduğum sonucu da çıkar.

"Düşünen bir adamı düşünüyorum. Düşündüğümü bildiğim için, ben varım. Düşündüğünü bildiğim için, düşlediğim bu adamın da varolduğunu biliyorum. Böylece o da benim kadar gerçek oluyor. Bundan sonrası çok daha hüzünlü bir sonuca varıyor. Düşündüğünü düşündüğüm bu adamın beni düşlediğini düşlüyorum. Öylese gerçek olan biri beni düşlüyor. O gerçek, ben ise bir düş oluyorum."

İhsan Oktay Anar - Puslu Kıtalar Atlası

2012-01-21T22:09:00.000+02:00

You can't put out all the fire in the world.

Eflatun

2012-01-12T17:43:00.002+02:00

Gökyüzünü kaybetmiş bir kuş gibi
Üzgün yorgun ve de kırgınım hayata
İğne atsan yere düşmez tenhaların var kalbimde
Aynadaki hatta sudaki aksin bile kayıp
Biz seninle bir salkımın iki aşık üzümüyken
Başka şişelerde şarap olmuşuz
Başka hayatlarda harap olmuşuz
Biz seninle bir denizin iki aşık balığı iken
Başka sularda yüzüp durmuşuz
Başka kıyılara vurmuşuz

Dinle

2012-01-08T14:28:00.003+02:00

Kim bıraktı uçurumu bu kadar yanıma?

Nuri Pakdil

...

2012-01-03T12:38:00.003+02:00

Asıl duyman gereken sustuklarım.

Bilmem ki bu garip cümleden ben ne kast ederim, siz ne anlarsınız?

Ve, hikaye böyle devam eder...

2012-01-02T23:57:00.000+02:00

Soğuk bile denemeyecek bir konuşma geçti aramızda -acı vericiydi, bütün hepsi...

Ben bu acıyı anlatamam.

.

2012-01-01T23:42:00.009+02:00

Çiçek -renk- getirdin, yalnızca yeşil olan bitkilerime

-Mayıstı-

Oruç Aruoba - İle

dinle

En kötüsü ne biliyor musun?

2011-12-31T22:42:00.000+02:00

İnandığın her şeyin yalan olduğunu fark etmek. Bazen, kirpiklerimizin gölgesinden başka sığınacak yerimiz kalmaz. Ki, yaşadığım şu hayatta kirpiklerimin gölgesi kadar bir yer bile kalmadı bana... Üzerime yıkılmaya devam etti hayat...

Şimdi hayat ister çiçeklerle gelsin

İsterse vursun geçsin
En bilindik yalanlarından
Bir yalan seçsin gelsin

Ben bu yolda tekrar yürümem
Artık buralardan geçemem
Ben bu yaştan sonra ne kara kaşa göze
Ne de selvi boya hiç gelemem

Söverim gelmişine geçmişine

Grup Seksendört'den dinliyoruz...

Öylesine

2011-12-26T05:12:00.000+02:00

Kimi zaman bana, dünyanın hali nedir, yani, sürekli değişim içinde olan bu dünyada kendimizi nasıl tanımlayabiliriz diye soruyorlar. Kaotik bir dünyada yaşıyor olmak mı bu soruya beni muhatap bırakıyor? Ne yalan söyleyeyim içimden "uza burdan aptal" cümlesi geçiyor büyük harflerle. Fakat. Fikirlerin akışı içerisinde, duygu nerededir? diye sorarak karşı atağa geçiyorum. Ki, onların istediği bir haritadır, hatta kabartma, renkli, hareketli kuşbakışı bi manzaradır belkide... Bunu onlara ben veremem. İnsanın kendini bilmesi ne güzel değil mi? Ya da bunu yapabilecek tek şeyin ne olduğunu bilmesi. Of! Biz insanoğlu ne boş oluyoruz bazen. Dur! Geri dön, bir önce ki cümleye! Kendimizi böyle tanımlayabiliriz sanırım.
Düşüncelerimi kendime saklayıp, cümleleri yara yara arkamda bırakıyorum. Asıl mevzu şu ki:
Fikirlerin açıkça ortada olmadığı durumlarda, karşı konulması en zor şey duygudur. En korkunç şey ise harekete geçmek. Akıl birincil olduğundan, kalp ikincil ve her zaman tehdit altındadır. Adını koymaya korktuğumuz şey hakkında herkes konuşur da, bazılarımız konuşamaz. Belkide Orhan Baba "sevenin halinden sevenler anlar" şarkısını bizim için yazmış ve seslendirmiştir. Evet, hakikat böyle olmalı..
Günümüzde birine inanmak, tutunmak nedir, yani, birini sevebilmek nasıldır, bunun kritiğini yapamam size. Fakat, paradoksal olarak saflık ve masumiyetin kötüye kullanılmasıyla özdeşleşmiş olan düzenin, kötülük anlamına gelmesi ve bu durumun ruhu yaşanmaz kılması da en az yalan kadar gerçektir. Katili İlahi Adalete teslim ettiğinizi biliyorum. Çünkü, dünya üzerinde bunun bir karşılığı yok.
Yalan ve gerçek. Bu ikisi arasında ki mücadele öyle acımasız ki...
Gerçekleri ödünç verip, çok sonra, ansızın yalanları yüzünüze fırlatırlar. Saflığı ve masumiyeti eğip büktükten sonra güçlü ellerinde, arsız haykırışlar bırakırlar bir de. Hep gürlerler... Oysa kimse bilmez. Biz sustuğumuzda onların gürültüsünün neler kaybedeceğini.
Yaşamaktansa ölmeyi tercih ettirecek korkunç bir düzeni değil, kabul edilebilir, mutluluğu mümkün kılan bir düzeni arzulamak hayalperestlik oluyor git gide.

Tüm yalanları yuttum.
Başımayım bir. Çoktan öldü iki. Hiçim üç.

.

2011-12-18T22:16:00.000+02:00

…beni kıskıvrak yakalayan şeyin, sana dokunması bile gerekmez ya da tersi; senin için masumiyet olan şey, benim için suç olabilir ya da tersi; sende hiçbir etki yaratmayan şey, benim mezarım olabilir.

Franz Kafka

Koklasam Saçlarını

2011-12-17T09:59:00.000+02:00

Koklasam saçlarını bu gece ta fecre kadar
Acı duysam gözünün rengine dalsam da senin
Kanatır ruhumu mazide kalan hatıralar
Doyamam ömrüme ben kalbini çalsam da senin

Münir Nurettin Selçuk'tan dinliyoruz...

- Topla kendini! Yani? Acıdan usan artık!

2011-12-16T19:44:00.001+02:00

- Acıdan usanmak mı? Kaburgalarında ateşten bir yürek yerine idare lambası yanan ben değilim! Kendileri! Söyle canım, usanmaya hazır birinden ne beklenir? Kararsız sevdalara güvenilir mi? Ödünç verilmiş gibi geri istenen sevdalara ne denir?

Alev Alatlı - Viva La Muerte!

Yaşasın Ölüm!

2011-12-15T21:56:00.005+02:00

Sizlere karşı dürüst değilim. "İnsanlar birleşirler de ayrılırlar da, ne var bunda?" yı; "kadın adama aşık, adam terk etmiş. Her gün binlercesi yaşanıyor, ne var bunda?" yı dinler gibi yapıyorum, ama bir kulağımdan giriyor, ötekisinden çıkıyor. Ama, size belli etmiyor, öğütlerinizin işe yaradığını düşünüp mutlu olasınız diye uğraşıyorum. Öyleyken, acı çektiğim için azarlıyorsunuz beni. Düşüp dizini yaran çocuğu dövmeye benziyor. Bir de söylemediklerimi duysanız!

Alev Alatlı - Viva La Muerte!

Bu kırlangıçlar gitmemişler miydi?

2011-12-15T00:24:00.000+02:00

Dolu bir boşluğu doldurup boşaltmak işimiz

Ölülerle, gecelerle, sümbüllerle.

Melih Cevdet Anday

Günlerden Çarşamba

2011-12-14T23:50:00.000+02:00

Süreya

Ne güzel eskimek, eksilmeden...

2011-12-09T03:04:00.001+02:00

Maria Mena - I Miss You Love

Fakat

2011-12-08T01:51:00.000+02:00

Kimbra'yı severim. net

Sadece devam etmek istiyorsun

2011-12-07T01:11:00.008+02:00

... beklemeye ve unutmaya devam etmek.

Küçük Siyah Nokta

2011-12-06T13:29:00.000+02:00

küçük siyah nokta
görünmez bir cam üstünde
dudağımın gölgesinde, bir uçurum
yürümek
saatler boyu karanlıkta
bir odanın karnı
bir kapının ağzı arasında
bu küçük siyah
onun kadınıyım yokluğunda
bu küçük siyah
doğurur başka küçükleri
dokunamam size
ellerimi karanlığın ateşine koyarım
hiçbir şey yanmaz
tüketir beni
dünya birden bire değişir, değişir rengi
her yer duman
dumandan sızar anlam
soluk alınmayacak kadar yoğun
dokunamam size
ağzımı dumana salarım
bedenimin altından geçer bulutlar
yüksek...
çok yüksekte yüzer gibi
fakat renksiz. renksiz
sen orada sırt üstü
kuşlar yakalamış seni
kuzgunlar
nasıl nefret ederler senden
hepsi serin hepsi buz hepsi mavi
dokunamam size
kulaklarımı içimdeki gürültüye dayarım
hepsi bir kutu deli
sindiriyor sessizliği
ağzım kanar hecelerden
bu yarayla evlenebilse ağzım
duvağımı kaldırıp öpse uyku

bu siyah nokta
bu senin ve benim göğüm

Siz Aşktan N'anlarsınız Bayım!

2011-12-05T15:53:00.001+02:00

Çok şey öğrendim geçen üç yıl boyunca
Alt katında uyumayı bir ranzanın
Üst katında çocukluğum...
Kâğıttan gemiler yaptım kalbimden
Ki hiçbiri karşıya ulaşmazdı.
Aşk diyorsunuz,
limanı olanın aşkı olmaz ki bayım!

Allah'la samimi oldum geçen üç yıl boyunca
Havı dökülmüş yerlerine yüzümün
Büyük bir aşk yamadım
Hayır
Yüzüme nur inmedi, yüzüm nura indi bayım
Gözyaşlarım bitse tesbih tanelerim vardı
Tesbih tanelerim bitse gözyaşlarım...
Saydım, insanın doksan dokuz tane yalnızlığı vardı.
Aşk diyorsunuz ya
Ben istemenin Allahını bilirim bayım!

Çok şey öğrendim geçen üç yıl boyunca
Balkona yorgun çamaşırlar asmay
Ki uçlarından çile damlardı.
Güneşte nane kurutmayı
Ben acılarımın başını
evcimen telaşlarla okşadım bayım.
Bir pardösüm bile oldu içinde kaybolduğum.
İnsan kaybolmayı ister mi?
Ben işte istedim bayım.
Uzaklara gittim
Uzaklar sana gelmez, sen uzaklara gidersin
Uzaklar seni ister, bak uzaklar da aşktan anlar bayım!

Süt içtim acım hafiflesin diye
Çikolata yedim bir köşeye çekilip
Zehrimi alsın diye
Sizin hiç bilmediğiniz, bilmeyeceğiniz
İlahiler öğrendim.
Siz zehir nedir bilmezsiniz
Zehir aşkı bilir oysa bayım!

Ben işte miraç gecelerinde
Bir peygamberin kanatlarında teselli aradım,
Birlikte yere inebileceğim bir dost aradım,
Uyuyan ve acılı yüzünde kardeşimin
Bir şiir aradım.
Geçen üç yıl boyunca
Yüzü dövmeli kadınların yüzünde yüzümü aradım.
Ülkem olmayan ülkemi
Kayboluşumu aradım.
Bulmak o kadar kolay olmasa gerek diye düşünmüştüm.
Bir ters bir yüz kazaklar ördüm
Haroşa bir hayat bırakmak için.
Bırakmak o kadar kolay olmasa gerek diye düşünmüştüm.

Kimi gün öylesine yalnızdım
Derdimi annemin fotoğrafına anlattım.
Annem
Ki beyaz bir kadındır.
Ölüsünü şiirle yıkadım.
Bir gölgeyi sevmek ne demektir bilmezsiniz siz bayım
Öldüğü gece terliklerindeki izleri okşadım.
Çok şey öğrendim geçen üç yıl boyunca
Acının ortasında acısız olmayı,
Kalbim ucu kararmış bir tahta kaşık gibiydi bayım.
Kendimin ucunu kenar mahallelere taşıdım.
Aşk diyorsunuz ya,
İşte orda durun bayım
Islak unutulmuş bir taş bezi gibi kalakaldım
Kendimin ucunda
Öyle ıslak,
Öyle kötü kokan,
Yırtık ve perişan.

Siz aşkı ne bilirsiniz bayım
Aşkı aşk bilir yalnız!

Ah, Didem Madak

Çiçekli Şiirler Yazmak İstiyorum Bayım!

2011-12-04T21:00:00.004+02:00

'Zenciler prensesi olacağım.
Hayat işte asıl o zaman başlayacak.'
Pippi Uzunçorap

Çiçekli şiirler yazmama kızıyorsunuz bayım
Bilmiyorsunuz. Darmadağın gövdemi
Çiçekli perdelerin arkasında saklıyorum.
Karanlıkta oturuyorum. Işıkları yakmıyorum.
Çalar saat zembereği boşalana kadar çalıyor
Acı veren bir sevişmeyi hatırlıyorum.
Bir bıçağın gereksiz yere parlaması bu.
Yıllardır kendini bulutlarda saklayan illegal bir yağmurum.
Bir yağsam pahalıya malolacağım.
Ben bir bodrum kat kızıyım bayım
Yalnızlıktan başka imparator tanımaz bodrumum
Bir süredir plastik vazolar gibi hiç kırılmıyorum
Fakat korkuyorum. Birazdan da
Kırküç numara ayakkabılarınızla
Bahçede oynayan çocukların üstüne basacaksınız
Bu iyi olmaz bayım!

'Gün akşam oldu' diyorum
Ekmek kırıntıları atıyorum kuşlara
Cam kırıkları yiyorlar
Rüyamda; bir kase dolusu suyun içinde
Rengarenk yap-boz parçacıkları
Anlatmak istiyorum, dinlemiyorsunuz.
Hayır,sanırım sabahı bekleyemem
Bilmiyorum.
İnsanlar rüyalarını acilen anlatmalı.

Ondört yaşındaydı ruhum bayım
Bir mermer masanın soğukluğunda yaşlandı.
Protez bacaklar taktılar ruhuma ince ve beyaz
Gıcırdaya gıcırdaya dolaştım şehri
Protez bacaklarıma bile ıslık çaldılar
O ara içimde çiçeklerden oluşmuş
bir silahsız kuvvet ablukaya alındı
Sinemalarda da 'organzm gıcırtıları' oynuyordu.
Kaçmaya çalıştım. Olmadı.
Bu nedenle, çiçekli şiiler yazmayı
Ruhum açısından faydalı buluyorum bayım.
Neyse işte
Ben her filmi hatırlarım
Sinemaların hiç bitmeyen gecesine sığındığım çok oldu.
'Sofı'nin tercihini' seyrederken çok ağlamıştım.
Öpüşen Guramilerle ilgili bir film yapsalar
Onu da mutlaka hatırlardım.
İnsan içinde çevrilen bir çıkrığın sesini unutur mu?
Hem sonra ben hatırlamaya alışkınım
Bir 'eşya toplayıcısıyım' bayım.

Büyük gemiler de yok artık bayım
Büyük yelkenler de
Büyük kağıtlar yakmak istiyor şimdi canım.
İşte az önce bir karabatak daldı suya
Bir süredir de kayıp
Dünyayı yutmuş olarak çıksa da ortaya
Ölüm çok iri bir sözcük değil bayım.
Kasımpatları kadar acı kokuyorum biliyorum.
Ama siz sobada sucuklu yumurta pişirip yiyen
Yoksul bir aşkın güzelliğini bilir misiniz?
Bir gül, bir güle derdi ki görse
Yalan söylüyorum
Güller bu sıra hiç konuşmuyor bayım.

Ah, Didem Madak!

...

2011-12-03T21:37:00.005+02:00

Size ne denir ey kalbin istilacıları? Barbar denir, 'bir hayal yıkan' denir. Alın o'nu da götürün, bir kalbim kaldı.

Kemal Sayar

Benim -naçizane- eklemek istediğim budur:

Yalandan sevilmek çok boktan bi duygu!

Sorsalar Söylerdim

2011-12-02T14:02:00.005+02:00

"Vallahi" derdim "ben de bilmiyorum bu kadar derine tüpsüz nasıl daldığımı göğsümde bir ağırlık hissetmeden."

İlhami Algör-Albayım Beni Nezahat İle Evlendir

Fakat , Hiç kimse bilmez

Rağmen

2011-12-01T13:39:00.001+02:00

Tek yıldız altında

2011-11-26T20:15:00.003+02:00

24. Fasıl

2011-11-25T19:15:00.003+02:00

Başlangıçta inleme, feryat ve yakarış olur; çünkü aşk aşığın henüz bütün varlığını kaplamamıştır. İş kemale erip aşk onun varlık mülkünü fethedince, söz konusu bu şeyler son bulur ve inleyiş temayüle dönüşür; kusurlu olmanın yerini paklık alır; şöyle denmiştir:

Henüz toydum aşkta, yeniydim o zaman
Uyuyamazdı komşum geceleri feryadımdan
Bugünse azaldı iniltim, ama arttı dertlerim
Nasıl ki alevlenince ateş azalır duman

öyle...

Sevânihu'l-Uşşâk-Ahmed Gazâlî

.

2011-11-24T20:52:00.008+02:00

Tam ortasındayım yağmurun karın soğuğun ortasındayım

Galiba Ben De

2011-11-19T00:08:00.006+02:00

duygusal olmasından korkarak

-kırsal bir yerde sararmış

özellikle öğle yemeğinde-

"seni çok özleyeceğim" dedim

"ben de"

doğrusu belki de ve nedense

duygululuk küçültücü geliyor insana

ne kadar eylülü üst üste yığsan

böyle olamaz belki

Feyyaz diyor ki oysa

"ben bir ağlama ustasıyım

galiba ben de

Turgut Uyar

A&Z

2011-11-18T20:31:00.001+02:00

Sen de fark ettin mi? Az, dediğin, küçücük bir kelime. Sadece A ve Z. Sadece iki harf. Ama aralarında koca bir alfabe var. O alfabeyle yazılmış on binlerce kelime ve yüz binlerce cümle var. Sana söylemek isteyip de yazamadığım o sözler bile o iki harfin arasında. Biri başlangıç, diğeri son. Ama sanki birbirleri için yaratılmışlar. Yan yana gelip de birlikte okunmak için. Aralarındaki her harfi teker teker aşıp birbirlerine kavuşmuşlar gibi. Senin ve benim gibi…

Bu yüzden, belki de, az çoktan fazladır. Belki de az, hayat ve ölüm kadardır! Belki de, seni az tanıyorum, demek, seni kendimden çok biliyor, demektir. Bilmesem de, öğrenmek için her şeyi yaparım, demektir. Belki de az, her şey demektir. Ve belki de benim sana söyleyebileceğim tek şeydir…

Hakan Günday-Az

Günlerden Yağmur

2011-11-17T02:09:00.003+02:00

Yağmur yağıyordu. Elimde ki kalemi bıraktıktan sonra camı hafifçe araladım. Şehrin sisleri arasında, yağmurun nasıl kararlı bi şekilde bol bol yağdığını gördüm. Her bir damla yere hızla çarpıyor, çarptıkları yerde dağılıyorlardı. Benim gibi. Damlalar yere, sen aklıma dökülüyordun.

Her yağmurda, acının düzenli vuruşları başlıyor yüreğime. Yaylım ateşi gibi, yağmur altında kalıyorum. Vurulup yere düşüyorum her seferinde. Yüreğim güneşin batışından gece oluncaya kadar sızlıyor. Artık, sabahı da kaplıyor acı.

Dışarı çıkacağım. Hemen bu sağanağın içinde yürümeye başlayacağım. Ama yalnız olmayacağım.

2011-11-16T00:29:00.001+02:00

Çoktandır her şeyim

"u z a k t a"

Tüm bu olanlara verdiğim ad.

-

2011-11-15T18:20:00.002+02:00

Gece-Yarısının Ötesinde

Bırak beni gideyim. Evet, bırak beni daha öteye gideyim. Bir daha geri dönmeyeceğim ötelere. Beni ya alıyorsun ya atıyorsun, ama bunu her zaman o anki keyfine göre yapıyorsun. Son anındaki iyilik ya da kötülüğe göre iyi ya da kötüyüm. Son düşüncene uygun olarak ideal ya da düşkün.

Ve gökyüzü ya da yeryüzü, kaya ya da hava, toprak ya da uçurum, öğlen ya da gece yarısı, senin için uygun olan vakte göre. Ve bu bütün bitmiş tükenmiş gidip gelmelerden. Umutlanmaktan ya da umutsuzlanmaktan, her leyin her zaman aynı olmasından yorgun.

Benden hâlâ senin sağırlığının duvarını delecek kadar güçlü bir hüzün çığlığı bekliyor musun? Seni en uzağının daha uzağına çekecek olan bir çağrı? Döngünün dışına çekecek?

Ama senin oyunun değil mi bu? Dışarının sürekli içeri taşınması? Ve senin atılabileceğin hiçbir dışarının olmaması? O zaman benim çığlığım senin çağrının işaretinden başka bir şey değil.

Ama artık sana dönmek istemiyorum. İçine girer girmez kusacaksın beni. Ve ben senin varlığındaki bu gidiş-gelişlerden çok deniz diplerini araştırmaktan hoşlanıyorum.

tutkunun ipi çok uzun süre tuttu beni. Senin için, ve benim için, yazgıların en iyisini istiyordum ben. Ama yazgısının ağırlığına boyun eğenin yükü nasıl hafifletilir?

Daha uzağa gitmek, Aşk böyle bir mecraya girdiğinde tutulması gereken yol bu değil midir? Ve bu veda hâlâ aşk işareti değil midir?

Luce Irıgaray - Nietzsche'nin Deniz Aşığı

--

2011-11-15T18:05:00.003+02:00

Senin bende kendini seyretmen, ben de sana kendimi yansıtabilsem, bu düşler alanımızı sınırsızlaştırıyor. Ama ben senin imgelerini saklıyorsam ve sen de benimkileri bana vermekten kaçınıyorsan bu senin benliğin olan hapishanedir. Sana duyulan aşk felçtir. Karşılaşmalarımızın pusu, güneşi perdeleyen ya da ufku kapatan bulut.

---

2011-11-15T18:03:00.002+02:00

Gölgenin Vaftizi

Ve size doğru başka bir bakışla geri dönmem için beni gözden kaybetmiş olmanız gerekirdi. Ve hiç kuşkusuz en ağırı da aşk yüzünden dudaklarımı kapatmış olmamdır. Sürekli boşalmak isteyen bu ağzı kapatmak.

Ama kendimi hiç tutmamış olsaydım, dili sizinkinden farklı olan bir şeyin bulunduğunu hiçbir zaman hatırlayamayacaktınız. Birinin hapishanesinden çıkmak için haykırdığını. İçlerinde bir ses tutsak olduğundan sözcüklerin daha mantıklı çıktığını. Sözlerinizi sonsuz bir yankıyla yoğunlaştırarak.

Ben sizin yankınızdım.

Kulakdavulu, kendi gerçeğini sadece kendisine gönderen kulakdavulunuzdum.

Bir unutuluş uçurumuna düşmemeniz için belleğinizin şarkısını söylüyorum sürekli. Sizden söz etme olanağım olsaydı eğer ne kadar çok sevecektim sizi.

Ama ben çok uzaktan geliyorum. Ve şunu söylüyorum size: Sizin ufkunuz sınırlı. Hatta delik.

Evet, çok uzaktan geliyorum ben. Ve şimdi suçum saflığımdır. Artık sizin sadık -dublörünüz değilim. Sevinçlerinizin ve acılarınızın, korkularınızın ve duygularınızın borusu. Bende oluşturduğunuz aynayı -sizin yaşam dediğiniz- unutma sularına daldırdım. Ve sizin var olmaya başladığınız yerin çok ötesine geri döndüm. Maskelerinizden ve makyajınızdan arınmış, türlü renkten tasarı ve yansıtmalarınızı çıkartmış, çıplaklığınızın utancını gizleyen örtü ve giysilerinizi çıkarmışken, kadın tenimden de üzerine kazımış olduğunuz işaret ve kakmaları çıkartmam gerekti.

En zor an bu oldu. Çünkü bunları öyle derinlemesine sokmuştunuz ki içime, bana yaşamımın masumiyetini hatırlatabilecek hiçbir şey kalmamıştı.

Yaşamak neden her zaman mutsuzluk olacaktı peki? Ve ben neden her zaman sizin yoksulluğunuzun nedeni olacaktım? Talihsizliğinizin denek taşı? Eğer yaşamak zevk vermiyorsa ölüm sizin için en güvenli ebedi huzur ülkesi olacaktır.

Luce Irıgaray - Nietzsche'nin Deniz Aşığı

Acısına Alışılmış

2011-11-11T00:13:00.012+02:00

Yıldızıma Gönder Beni

2011-11-10T13:23:00.003+02:00

Galaksiler arası koşuşturan ruhuma bi "can" gönder.

Günler, ışık hızıyla aşılmıyor buralarda...

Shontelle - Say Hello To Goodbye

Aşk

2011-11-05T15:07:00.009+02:00

Sen içimdeyken bana her yer senin yanın...

Olurda sensiz geçerse günüm,

İşte o gün, yanına al n'olursun!

İzlemek için & Dinlemek için

Seni özledim..

2011-10-29T13:39:00.005+03:00

Cümlesinde ki gizli çaresizliği bulun.

İnsanın canı tez, gövdesi ağırdır.

2011-10-21T21:25:00.004+03:00

Ağırlığının yanında tezliğinin pek hükmü yoktur aslında; bu tezlik gerilerde bir yerde, gözlerini pörtleterek sarkık dilli bir yaratık gibi çırpınır durur.

Hayatı anlamlı kılmanın başlıca yollarından biri olan hikaye anlatma sanatı; dili kullandığımız, kendimizin dışında başka insanların da var olduğunu bildiğimiz ve zamanın içinde kaldığımız sürece varlığını hep devam ettirecektir. Aslında zihin denen fahişe de bir hikaye anlatıcısıdır. Görünmeyeni anlatmak hüner değildir; tam tersine bir çeşit kabalıktır ve ayıptır. Akıl insanın en büyük yarasıdır.

İnsan dert denen şeyin ağırlığı altında ezilip unufak olunca, dert çoğu kez o insanın şeklini şemalini alır da, hiç kimseyi iplemeden, uluorta konuşmaya başlar. Başlangıçta bir hayli yumuşaktır bu konuşma; içinde ortalama mantığa denk düşen dört başı mamur benzetmelerle buğulu birer elma gibi yuvarlanıp duran anlamlar, derin çözümlemelerle parlak sıfatlar, ani bağlantılarla haklı saptamalar; hatta bütün bunların yanı sıra, kıvrak dönüşlerle uzun sıçramalar vardır. Duruşları insanın kalp atışlarında yankılanan rengarenk kelimeler de vardır sonra; gerçeğin her yerdeliğine inanmış serinkanlı cümleler, bir ova gibi genişleyiveren sessizlikler, alçakgönüllü paragraflar ve yeryüzündeki konuşmaların ağırlığında oluşmuşa benzeyen her biri birbirinden lezzetli virgüllerle yerli yerine oturmuş noktalar da vardır.

Gel gör ki, meçhul bir el gelip konuşmanın seyrine müdahale etmiş gibi, bir süre sonra her şey değişir. Tül perdelerin arkasına gizlenmiş kırık kalpli bir çocuk edasıyla sakin sakin konuşan dert birdenbire şirazeden çıkıp insanı afallatacak derecede çirkinleşir de, sürekli ateş püsküren sipsivri bir dille oraya buraya acımasızca saldırmaya başlar bir bakıma. Saldırınca da, hiç ayrım yapmadan önüne gelen herkesi suçlar. Suçlamaktan da öte, kökleri insanoğlunun ilk anına dek uzanan korkunç bir intikam duygusuyla kıyasıya tırmalar her şeyi ve herkesi, kıyasıya hırpalar, kıyasıya yaralar ve sonuçta ortalığı orasından burasından kat kat dumanlar tüten, uçsuz bucaksız bir savaş alanına çevirir. Öyle ki, çığlık çığlığa parçalanmış kalpler yüzer artık bu savaş alanını kaplayan kan göllerinin içinde. Kalplerle birlikte ölmüş dostluklar yüzer sonra, dostluklarla birlikte ezilmiş duruşlar, duruşlarla birlikte yok olmuş umutlar yüzer.

İnsan denen yaratığın akılalmaz labirentler, ürkütücü dehlizler, zifiri karanlık kuyular ve birbirine açılan meçhul genişliklerle dolu ruhunda, hayatını masala dönüştürmek gibi tuhaf bir eğilim vardır. Bu eğilim, zaman zaman başka eğilimlerin gölgesinde kalsa, zaman zaman karın doyurma çabasının ağırlığı altında pestil gibi ezilse ve yıllarca ortalıkta gözükmeyip unutulsa da, günü saati gelince ne yapar eder, bir şekilde nükseder. Ne kadar direnirse dirensin, akla gelebilecek hangi yolu denerse denesin, eninde sonunda herkes kendini bu eğilimin pençeleri arasında köpekler gibi kıvranırken bulur bir bakıma. Bulunca da, durup dururken bir süs iğnesi gibi, toprak altından çıkarılmış binlerce yıllık bir çanak gibi ya da böcek, çiçek ve kuş gibi ne işe yarayacağını bilmediği eften püften bir şeyi kafasına takıp hayatının anlamını tepeden tırnağa değiştirmeye kalkar. Üstelik, çoğu kez farkına bile varmadan, hayatını eskisi gibi sürdürüyormuş duygusuyla yapar bunu. Yapar yapmasına ya, can havliyle oradan oraya koşmaktan, dağ bayır gezmekten, günlük hayatın dayattığı her şeyi bir yana bırakıp sadece kafasına taktığı nesneyi düşünmekten ve işte bütün bunların ortasında zavallı bir böcek çaresizliğiyle debelenip durmaktan da bir hayli yorgun düşüp perişan olur tabi.

"şad olup gülmedim eller içinde
soldu benim gülüm güller içinde"

Her şeyden korkuyorum aslında. İlkin, insanların büyük kötülüklere yol açan iyilik anlayışlarından korkuyorum. Sonra, kendini çocukların varlığında yenileyen hayatın acımasızlığından, bu acımasızlığın üstünü örten masumiyetin derinliğinden ve kapı kilitlerinden korkuyorum. Sonra, canlı olmanın aczinden, bu aczin doğurduğu kaçınılmaz sonuçlardan, sokaklardan ve insanların içinde uğuldayıp duran çok ağızlı kuyularla bu kuyuların karanlığından korkuyorum. İnsanların varlığını eksilterek onları tamammış gibi gösteren şehrin abuk sabuk görüntülerinden korkuyorum. Patronlarının diliyle konuştuklarını fark edemeyen ezik ruhlu kapı kullarının gururundan ve bu gururun girebileceği çeşitli kılıklarla bu kılıkların insana alçakgönüllülükmüş gibi gözüken kıvamından korkuyorum. Hayatımızın içinde gezinip duran tanklardan, helikopterlerden ve uçaklardan korkuyorum. Bir insanın her şeyi bilebileceğini sanan kıt akıllı adamların, geçmişlerini başkalarının geleceğinden geri almaya çalışan kırkını aşmış çocukların ve hemen her fırsatta yaralı güvercin rolü oynayan kadınların yanı sıra ben uzun ömürlü neşelerle uykulardan da korkuyorum.

Hasan Ali Toptaş - Uykuların Doğusu

Ve

2011-10-20T22:01:00.000+03:00

Bir ayetin sıcaklığı sarıyor içimi;

" Allah sabredenlerle beraberdir. "

Tüm dünyayı ellerimin

2011-10-11T00:48:00.002+03:00

,tüm dünyayı ayaklarımın altına seriyorum...

~~Başlıkta büyük söz edince altına ne yazacağımı bulamadım.~~

Zaman daima geçmişin özlemini çekmekteydi...

2011-10-11T00:37:00.002+03:00

Venüs'e çıktığımı söylemiş miydim?

2011-10-11T00:35:00.002+03:00

Bulutları kucaklamak istedim...

Ay'ı öpmek...

İçimden,

2011-10-11T00:22:00.001+03:00

yıldızlar tuvalde nasıl görünür dedim.

Van Gogh'un:

Yıldız çizmek için tuvale beyaz noktalar koymak yeterli değildir.

Cümlesini hatırladım, sonra...

what a shame

2011-10-10T22:40:00.004+03:00

I am head over heels in love with him

Time's a great healer

...

Film Dinleyelim mi?

2011-10-07T00:46:00.000+03:00

Kocaman Gülümseyin..

2011-10-04T14:20:00.005+03:00

Duyduklarım karşısında, ne tarafa gideceğini bilmeyen şaşkın karaböcek gibi hızla koşuşturuyorum. Ya da. Ters dönmüş, kabuğunun üzerinde ayakları havada boşa çırpınan bi kaplumbağa gibi de olabilir. Hangi duygu ruhumda hissettiğim baskıya daha yakın karar veremedim.
Bol oksijenli bi bahçede kapı pencere açasım geliyor. Nefes alabilmek için. Ne çaresizlik. Tam şu an atmış beş yaşında bilge bi bunak gibiyim. Bi sigara yakmak geliyor içimden. Hayat bi sigara ve bi kül tablası kadar açıklanabilinir olabilir sanırım.
Anlamak büyük meziyet. Her şey kolaydır. Anlamak zor. Anlar, çok sigara içer ve ölürüz. Ya da.
-Buradan bi şey söylemek istiyorum:
Sen yine de çok sigara içme!
Çok sigara öldürür!
Çok ölme!-
Anlayacağımı anlıyorum. Sonra dinlemeyi bırakıyorum...
Üzerinde "kocaman gülümseyin" yazılı kuşlar görüyorum. Ben kabuğumun üzerinde ters dönmüş çırpınıyorum ve gülümsüyorum. Artık içinizde tuttuğunuz kahkahaları salabilirsiniz. Bana yani. Şu halime.
Pekala hepimiz biliyoruz ki, insan doğar, başta kendi olmak üzere her şeye zarar verir ve ölür. İnsan bilinçsiz bir tüketicidir. Önce kendini sonra kendini ve hep kendini sömürür.

Sonra dudağımdan öpüyor kelimeler..
Rabbim, bir cümle kadar yakınım sana. Lütfen, beni gör!

Kestane Karası Fırtınası

2011-10-03T14:47:00.001+03:00

Do you know?

2011-10-01T00:41:00.006+03:00

I know..

Hayat Rüya Gibi

2011-09-27T00:01:00.002+03:00

Göksel - Kabahat Seni Sevende

Eskil

2011-09-26T21:42:00.005+03:00

Boynumda yağmurdan bi kolye.
Islak taşlara oturuyorum bugünlerde.
Bi siyam kedisi ve ben.
Pek çok şeyi geriye doğru unutuyoruz.
Eski Rus bi sevgilim vardı.
Başka birisini göze alamam bugünlerde.
Öykü safir aynalı bi salonda geçiyordu.
Her şey önce çok güzel başlıyordu.
Sen, gözünde siyah bir bant, beni dansa kaldırıyordun.
Ben, seni Portekizli bir korsan sanıyordum.
Sonra ortaya çıkıyordu eski bir Rus soylusu olduğun.
Yelkenbezi fularını çıkarıp bir reverans yapıyordun.
Odadan yavaş yavaş herkes,
soylu soysuz herkes çıkıyordu.
İkimiz bir de kediler kalıyorduk.
Hava alamıyorduk.
Kapıları mühürlüyorlardı.
Eskil bir aşk öyküsünün içinde kalıyorduk.
Biz seni Portekizli bi korsan sanıyorduk.
Bir siyam kedisi ve ben.

Lale Müldür

Üçyüzatmışbeş gün kaç gün eder?

2011-09-21T00:39:00.000+03:00

Önce İstanbul vardı o yoktu

Sonra bi gün çıktı geldi

Bütün kapılar yerini buldu

Önce gözlüklerini çıkardı pencereye koydu

Çantasından sigara paketini çıkardı koydu

Yalnızlığını çıkardı koydu

O zaman bütün aşklar bütün bulutlar geçti aklından

Adı kimseye lazım değil

İstanbul coğrafyada ışıksız bi şehir

Tuttu ayışığını parçaladı

Her sokağa birer parça dağıttı

O Tanrı mıydı sanki -Haşa-

Ama gönlü öyle istedi öyle yaptı

O zaman bütün aşklar bütün bulutlar geçti aklından

Adı kimseye lazım değil

Turgut Uyar

Smile

2011-08-29T05:48:00.003+03:00

Norah Jones - Somewhere Over The Raınbow

Kırmızı Kahverengi Kelimeler

2011-08-13T16:09:00.007+03:00

…

Burada daha ne kadar öleceğim?

Yeryüzüyle gökyüzünün aracısı olarak bulutu haraca kestiğiniz yerde? Ben size alışamam...

Tehdit: koltuğunuzun bedeninizle dolmaması.

Tehdit: bir merdivenin uygunsuz konumu, gözüme saldıran güneş ışınlarında yüzünüzün yokoluşu.

"Ağlıyordum, onu gönlümde isterdim ve sadece orada." Öylesine yoksulluk, bir sevi düşünün bu kadar yayılması günlere, hiç karşılıksız…

Ağlıyorduk. Ben bu ıslaklığı tanıyordum, düşümde böyle düşünüyordum size dokunurken. Siz bu ıslaklığı tanıyordunuz, düşümde böyle düşünüyordunuz.

Nasıl biliyorduk, nasıl? Her ışıltılı anın acı yükünü, ülkemizin sonsuzca yumuşayarak kuraklıktan kurtulduğunu: bu gözyaşlarının susulmuş her çığlık, beklenmiş her sevinç için, onun için bu kadar akıcı, saran ve parlak.

Wet: Sorrow-

Delilik sevgilim, bir sözcük üzerine kurulmuyor, varolanı dürtüyor, eşeliyor, o bölgede yer ediniyor. Bir sabah, bedenimin tüm hücrelerini ele geçirmiş bir acıyla uyanıyorum, bundan böyle, nereye baktığı bilinmeyen gözlerinizle her karşılaştığımda katlanacak bir acıyla. Onu sürükleyeceğim. Sürükleyeceğim ki, açığa çıkarılamayacak, tanımlanabilir gün ve gecelere mal edilemeyecek bir sevi karabasanından aldığım pay, saygısını bulsun içkin dünyasında belirsiz "Ben" in.

Yaslı yüreğimin utangaç itirafı: " Sizi sevmekte ölüyorum "

-diye yazdı, Nilgün Marmara.

Seni Ben Ellerin Olasın Diye Mi Sevdim ?

2011-08-03T22:27:00.000+03:00

Yedi

2011-07-29T23:13:00.021+03:00

Sergimin üzerinden aylar geçmesine rağmen, güzel mailler almaya devam ediyorum. Korkmayın, hepsini paylaşmayacağım.

Herkesin yegane ifade biçimi mutlaka vardır. Benimkini biliyorsunuz zaten. Resimlerimde ne anlattığımı soranlara, çoğu kez cevap vermiyorum. -aramızda kalsın, böyle bir sualden hiç hoşlanmıyorum- Nasıl anlatabilirim ki? Duygularımı kelimelere değil, renklere dökebilen biriyim ben. İlk kez duygu ve düşüncelerimi mufassal bir şekilde anlattığım bu resmin, muhtevasına böylesine derin anlamlar yükleyen biri daha olmamıştı. Şu an ne hissettiğimi de anlatamayacağım için, o meşhur cümleyi bu kez ben kendime soruyorum: "Mutluluğun resmini çizebilir misin?" Henüz mutluluğun resmini de çizemeyen biriyim.

Mutluluğun resmi böyle bişi olabilir mi?

yedi 60*90

...

Resmin sahibi olarak onu tarif etmek için yazdıklarınız fevkalade etkileyici..
Gönlünüze ve fırçanıza bereket!

Sizin, bu resmin doğmasına sebep olan duygu ve düşüncelerinizi öğrendiğime göre artık ben de resimde neler gördüğümü söyleyebilirim... :)

Burada, zamana (çağa, döneme, devire) hükmeden bir çift el gördüm!

Bu gördüğüm şeyi, tasavvuf literatüründe geçen "Sahib'üz-Zaman" makamıyla da ilişkilendirebiliriz.

Zaman, soldan sağa -geçmişten geleceğe- doğru akar..
Akrep ve yelkovan soldan sağa doğru hareket halindedir.
Bir çift el ve 7'yi gösteren saat de tablonun sol yarısındadır!
Sol taraf, aynı zamanda şimdiye tekâbül eder!

Bir çift elin zamana (çağa, devire) müdahalesini gözleyen iki çeşit "göz" vardır!
Biri şeytanidir, diğeri rahmanî...
Biri bu elin dönüştürücü müdahalesinden korkar,
diğeri ise ne zamandır bu elin müdâhil olmasına hasrettir!
Devir, binbir sûretin buhranını içerir..

Zaman üzerindeki tasarruf ikmâl olduğunda, sûretler tânelere (tesbih) dönüşür!
Sicim sicim gözyaşları ile tânelerden oluşan birlik tesbihtir!
Tesbih insicâmdır, intizamdır, huzurdur, hidâyettir ve selâmettir!

Tasarruf ikmâl olduğunda, saatin tiktakları yerini tesbih tanelerininin tıktıklarına bırakır!

Üç adet tesbihin böyle bir senaryoda ne anlam taşıdığından emin olmak kolay değil!

Ancak, belki bir ihtimal olarak ve senaryonun ruhuna uygun olarak şöyle bir tahmin geliştirilebilir...

Her şey tamam olduğunda, bir çift elin bıraktığı mirası (3 adet tesbih yoluna konulmuş zaman) 3 kişi sahiplenecektir..

Bu güzel resim beni de böyle "uçuk" senaryolara götürdü! :)

Tekrar teşekkür ederek, sözü bağlıyorum..

Selam ve saygılar sunuyorum.

Bülent K.

July Aşkına!

2011-07-20T02:23:00.008+03:00

Bazı şarkıların yokluğu mu daha kötü yoksa sebep olduğu hüznü yaşamak mı, bilemiyorum. Şu an okuduğunuz harf kümesinin hemen altında yer alan şarkı mesela. Bu şarkı aslında hüzünlü. -Parmak uçlarınızla- Göğe dokunuyormuş hissi veriyor. Hani bazen, biriyle konuşurken, birbirinize dokunur gibi hissedersiniz ya. Sarılır gibi. İşte öyle.
Anımsamak, mesela. -Unutmam gerektiğini hatırlamıyorum gerçi.- Yani kalbi delip geçmek. Bu nasıl oluyor? Ancak yaşayarak anlayabilirsiniz. -Geçer diyenlere bi şey söylemek istiyorum. Geçmiyor. Eğer, sizin ki geçmişse, aynı duygudan bahsetmiyoruz.-
Ben, mesela. Tüm uzuvlarım konuşuyor. "Hangimiz çılgınlığın eşiğindeyiz?" diye tartışıyorlar. Konu ben olunca, ne söylesem bilemedim. Sahi, delilik bulaşıcı mı ki?
Odam, mesela. İçinden kutup çizgisi geçiyor. Uçuyorum. Kafamda çiçek, kulaklarımda bulut taşıyorum falan... Bu durum şarkıyı haddinden fazla anlamlandırıyor belki. Olsun. Güzel.

Söyleyeceklerim bu kadar. Ben gidiyorum. Siz devam edin...

Beirut - Rhineland (Heartland)

Bu Aşk Değilde Nedir!?

2011-07-18T18:04:00.002+03:00

Dur dur dur dur dur

Bakma öyle bakma öyle

Çık damarımdan

Yok yok yok yok
Yapma böyle yapma böyle
Gitmem yanından
Çalma öyle gelme böyle
Dön kapımdan
Cık cık cık
Deme öyle onu söyleme
Kork cevabımdan

Hakkında her şeyi duymak istiyorum
Bu aşk değil de nedir
Aklımda hep yine görmek yine öpmek filan
Her şeyi tek tek anlat istiyorum
Bu aşk değilde nedir
Aklımda hep yine görmek yine öpmek filan

Güm güm güm güm
Atma kalbim atma şöyle
Duyulur dışarıdan
Çok çok çok çok çok
İsteme çok isteme koparız hayattan
Çalma öyle gelme böyle
Dön kapımdan
Kokma şöyle kokma böyle
Git rüzgarından

Hakkında her şeyi duymak istiyorum
Bu aşk değil de nedir
Aklımda hep yine görmek yine öpmek filan
Her şeyi tek tek anlat istiyorum
Bu aşk değilde nedir
Aklımda hep yine görmek yine öpmek filan

Senden önce her şeyi silmek istiyorum
Bu aşk değilde nedir
Aklımda hep yine görmek yine öpmek filan
Sadece adını duymak istiyorum
Bu aşk değilde nedir
Aklımda hep yine görmek yine öpmek filan

Yıllar Sonra, Aynı Nakarat...

2011-07-01T19:47:00.004+03:00

Eskiden, çok eskiden... Hani unutulmaya yüz tutmuş zamanlardan bahsediyorum. Eylüldü belki, ya da ekim. Gece yarısı sıkkın, yorgun. Gökyüzünün ışık ışık olduğu, rüzgarın hafifçe ama derinden vurduğu. Sevdiğim bir kitap üzerinde ben, uyumak isterken -uyuyamazken:

alnına konsun bu öpüş!
ve,şimdi senden ayrılırken,
itiraf edeyim ki-
günlerimi bir düş
sayarken yanılmıyorsun;
ama ,umut gitmişse uzaklara
bir gece ya da bir gün
bir görüntüde ya da bir şeyde olmaksızın
fark eder mi bu yüzden?
bütün gördüğümüz ve göründüğümüz
yalnızca bir düşün içinde bir düş.
kırılan dalgaların dövdüğü bir kıyının
haykırışları içinde duruyorum:
ve altın kum taneleri tutuyorum avucumda-
ne kadar az! ama nasıl da
süzülüyorlar parmaklarımın arasından derinlere
ben ağlarken- ben ağlarken!
ah tanrım! daha sıkı
tutamaz mıyım onları?
ah tanrım! tekini bile kurtaramaz mıyım acımasız dalgadan?
bir düşün içinde bir düş mü
bütün gördüğümüz ve göründüğümüz?

Edgar Allan Poe

Neyim Varsa Taşırım

2011-06-19T01:33:00.003+03:00

herkes yaşarken -ki herkes yaşar-
azı dişinin çürüğünde
yatak döşek uzanarak
bir bulutu, kağıt peçeteyle kurulayarak
balık iriliğinde bir boşlukla
kelebek kanatları çırparak
-ki atlarla yarışacak kadar,
suları göklere akıtacak kadar-
bunun farkına kim varır?
ben neyim varsa taşırım
hiçbir yere yakışmayan ellerimi
adımlarımı, gözlerimi, sözlerimi
cesedimin müdavimi sinekleri
ruhumun tahtaboşundan sızan özlemi
ben sonu belli olmayan
bilmediği bir zaman
nereye varsa soğuk
ne yapsa yanlış
ne söylese ziyan
belki bir an
belki bir aşk ölümü
herkes ölürken -ki herkes ölür-

.

2011-05-31T13:34:00.002+03:00

*

2011-05-31T13:29:00.013+03:00

Tütün dumanı kemiriyor havayı. Oda. Kruçyonıh'ın Cehennem'inden bir bölüm gibi. Anımsıyor musun? İlk kez ardında bu pencerenin, tutkudan çıldırmışçasına okşamıştım ellerini. Şimdi oturuyorsun aynı yerde. Yüreğin demirden bir kılıf içinde.Ve yarın paralayan sözlerle kovacaksın belki beni.Ve loş antrede uzun süre titreyişlerle sarsılan bir kol bulamayacak ceketteki yerini. Çıkacağım,ezilmiş. Fırlatacağım vücudumu sokağa. Yabanıl, çılgın, umutsuzlukla paramparça. Hayır gerek yok buna. Sevgilim, biriciğim, gel vedalaşalım şimdiden. Ağır bir gülle gibi aşkım, nereye kaçarsan kaç asılıdır sana, nasıl olsa. Bırak son bir haykırışla uluyayım horlanmışlığın acı yankısını. Çalışmaktan anası ağladığında, öküzün gider salar kendini soğuk sulara. Aşkından başka deniz yok bana. Ve gözyaşları da bir erinç koparamıyor ondan. Yorgun fil sessizliği aradığında, yatar kızgın kumlara saltanatla. Aşkından başka güneş yok bana. Ve bilmiyorum bile neredesin şimdi ve kiminle. Eğer bir başka şair olsaydı böylesine üzdüğün, onarırdı acısını parayla ve ünle. Fakat, sevinç vermiyor bana hiçbir çınıltı, senin sevgili adının çınıltısından başka. Atmayacağım bir boşluğa kendimi, zehir içmeyeceğim. Ve dayayıp şakağıma namluyu çekmeyeceğim tetiği. Ağzı hiçbir bıçağın, bakışların kadar senin kesemez beni. Yarın unutacaksın seni taçlandırdığımı ve yakıp tükettiğimi, çiçeklenmiş bir ruhu aşkla. Ve uçarı günlerin fırtınalı karnavalı dağıtacak sayfalarını kitaplarımın. Sözlerimin kurumuş yaprakları mı durduracak seni çırpınan soluğuyla.

Bırak hiç değilse
son bir sevgi dalgası sereyim
beni bırakıp giden adımlarının altına.

Vladimir Mayakovski

Bize..

2011-05-30T02:19:00.007+03:00

Bütün ayraçları kaldırdın ama unuttuğun
Bir şey vardı yine de, çiçekleri sulamadın
Gökyüzü sarardı o zaman bulutlar kirlendi
Ve ne kadar az konuşur olduk günboyu
Birden ayrımsadık ki ayrılık orda başlıyor
Tam da susuşların birbirine eklendiği yerde
Ezberleyecek hiç bir şey yok bu dünyada
kirletilmemiş bir bulut bile yok artık
Böyle diyorsun her yolculuğa çıkışımda
Yaşadığın kent de sana benziyor gitgide
Ne zaman dönmeyi düşünsem yangın çıkıyor
Ya da erteliyorum biletimi son anda
Uzun bir sessizlik oluyorsun dağlara baksam
Karşılıksız mektuplar kadar burkuluyor kalbin
Yazdığım şiirlerde canımı sıkıyor artık
Fotoğraflarımı yırtıp atıyorum tek tek
Ve ben bütün yapraklarımı döküyorken şimdi
Eylül diyorsun, tam da başlıyor ayrılık
Üşüyünce ağlıyorsun yalnızım dememek için
Uçaklar gemiler trenler çiziyorsun duvarlara
Kendine bir deniz bul artık bir de rüzgâr
Parçalanacağın bir uçurum bul bu dünyada
Tek tutkun o kenti bırakıp gelmek olmalı
Ve gelirken havaya uçurmak bindiğin otobüsü
Birden ayrımsadık ki ayrılık orda başlıyor
Tam da çiçeklerin sulanmadığı yerde
Konuşacak bir şeyler bulamıyorsak günboyu
Derim ki ayrılık gündemdedir ne yapılsa
Ve sen bütün ayraçları kaldırdığını sanmıştın
Ama unutmuşsun yine de ayrılık ayracını

Ahmet Telli / Ayrılık Ayracı

Mayıs'a ithaftır bu kitap, Mayıs'ın Deniz'ine... Deniz'in doğumuna, Doğumun güzelliğine...
En çok da gönlümde yankısı bulunana armağandır.

onsekizmayısikibinonbir
üsküdar
...

Evren hiçlikten de küçükmüş meğer, yaşamı ve ölümü ezberleyecek kadarmış. Bir de, ezberlenen cümlelere dokunmak kadar güzelmiş hatırlamak...
Şimdi tüm cümlelerimizi geceye kaldırıp; "bize" diyorum.
Şiirlerimizi taze tutan ruhumuza...

Teşekkür ederim.

Hepsi Yaralar Sonuncusu Öldürür

2011-05-28T22:35:00.002+03:00

“ Seni anlıyorum. ” Büyük bi yalandır. Kocaman bi yalan. Kimse kimseyi anlayamaz ve tanıyamaz dünyada. Var olan en sağlam zırh insan vücududur. İçindekileri en iyi saklayan kasa odur. Koridorlarında birikenlerin kokusunu bile yaymaz dışarıya. Deliliğin kokusunu, anormalliğin kokusunu duymazsın yanında gazete okuyan adamın, otobüs durağında. Sadece gördüklerin vardır. Beş duyunun algıladığı kadar anlarsın aileni, sevdiklerini, çocuğunu. Dolayısıyla herhangi bir şeyi, birini anladığına ama gerçekten anladığına emin olmak sarıldığında, arkasında ellerini kavuşturabilecek kadar o şeyi ya da kimseyi anlamak olağanüstü bir durumdur. Ve çok zaman isteyen söz konusu olağanüstü ilişki için, olağanüstü bir insan olmak gerekir.

Hakan Günday / Kinyas & Kayra

Adımla Adın Arasında

2011-05-25T13:19:00.004+03:00

fotoğraf: Hüsna Şahin

Birlikte yürüyemeyiz artık

Ya bir adım önde atarım adımlarımı

Ya da bir adım sonda

Düşerken bulutların beyazlığı eteklerime

Çamur içinde kalır ayaklarım

Ki ağlamakla tükenmeyen tek şeydir bulut

Daha ne kadar ciğerlerimi yakmalı hava

Kaç kez daha tatmalıyım ölümü

Nereye kadar bu yerden yüksek

Hayat dediğin nedir ki zaten

İtilmek bir kulenin en tepesinden

O garip anıların gölgesinde

Mutluluğa yürümek

Şimdi bir güneş

İnceliklerini keşfediyor batmanın

Kıyameti bekliyor doğmamak için artık

2011-05-25T00:12:00.000+03:00

değmesin ellerimiz

2011-05-08T02:41:00.001+03:00

Çok özledim..

2011-05-08T02:05:00.008+03:00

Özlediğin, gidip göremediğindir;
ama, gidip görmek istediğin
Özlem, gidip görememendir;
ama, gidip görmek istemen
Özlediğin, gidip görmek istediğin-
ama, gidip göremediğin
Özlem, gidip görmek istemen-
ama, gidememen, görememen;
gene de, istemen

Oruç Aruoba

Bu Rafları Biz Yaptık!

2011-05-04T23:11:00.003+03:00

S soruyor:

Ellerinin beceremediği bi şey var mı?

Cevap veriyorum:

Artık, yok!

Gök gürültüsünden daha sesli gülüşmeler...

Benim kocaman bi kutum var!

İçinde renklerim, fırçamdan etrafa saçılan. Filmlerimizin banyosu, karanlık bi oda. Güzel anların dondurulmuş görüntüleri. Siyah perde, "Atölye Hatırası" köşesi. İki kocaman duvarı birbirine bağlayan uzun raflar, kitaplarımın yeni evi. Bembeyaz ama küçük bi perde, film izleyebilmek için. Pembe hislerimin sahibi, Monet'im. Sevimli canlı daha üç aylık, yaramaz. Dedim ya, benim kocaman bi kutum var diye... İçine tüm dünyamı yerleştirdiğim bi kutu...

Ellerim.iz.e sağlık!

.

2011-05-01T00:55:00.000+03:00

Tik Tak

2011-04-28T00:42:00.015+03:00

Saatin "tik tak"larını eteğinde sürükleyen birini gördüm. Büyük adımları vardı. Küçük elleri. Ve, gözleri... Gözlerinde, dünyanın tüm karanlıklarını ve suçlarını üzerine almış, mutsuzluğu kabul etmiş, güzelliğini de güzelliğin görüntüsünü de kendine yasaklamış bir bakış vardı. İçinin her yerini kuşatmış, ruhuna yansımış acıyı seyretmek canımı yakıyordu. Hüzün, hep güzel olana mı yakışır? Yoksa, güzel olan hep hüzne mi yakındır?

Arada, zaman zaman, derinliğe uzanan bir düşüşü kucaklıyorum.

Öyle ki, o an,

Kalemimi yalnızca boşluğa, yıkıma ve yıkımın getirdiği o mutluluktan yoksun üzüntüye doğru, acıya doğru yoğunlaştırdığımın farkına varmadan çiziyorum.
Çizgilerime parçalar halinde serpilen duygularımı, acıyı resmeden parmaklarımı, ruhumun çöküşünü, gözlerime hücum eden yaşları ve hüznü bu denli bize yakıştıranı öpmek istiyorum.

Saatin "tik tak" larını eteğinde sürükleyen birine, acının resmini hediye ettim.

Ve ilk kez,
O gün dünyayı ışık bahçesine çevirdiği için güneşten nefret ettim.

*

2011-04-25T21:28:00.006+03:00

Fotoğraf: Selma Yardım

Bunu anlamak için görüntüyü alıp sesi kısmak yeterli.

Ama ne kukla oyunu o zaman değil mi?

Ben mavi üzerine beyaz kır çiçekli uzun bi elbise giyip,

Geniş kenarlı hasır şapkamı size doğru fırlatmak

istiyorum!

Soru İşareti

2011-04-25T01:25:00.000+03:00

Kokuşmuş şeylerde hangi tazeliği arıyordum ki

Sen Benim

2011-04-24T15:31:00.000+03:00

Cem Adrian

Sen Konuşunca Daha Az Üşüyorum

2011-04-22T00:42:00.007+03:00

ای روز بر آکه ذره ها رقص کنند
آن کس که از او چرخ و هوا رقص کنند

جانها زخوشی بی سروپا رقص کنند
در گوش تو گویم که کجا رقص کنند

هر ذره که در هوا و در هامون است
نیگو نگرش که همچو ما مفتون است

هر ذره اگر خوش است اگر محزون است
سرگشته خورشید خوش بی چون است

Ey gün, uyan, zerreler dans ediyor.
Bütün evren dans ediyor
Mutluluktan perişan olmuş ruhlar dans ediyor.
Kulağına danslarının onları nereye götürdüğünü söyleyeceğim
Havadaki ve çöldeki bütün zerreler
İyi bilin, onlar sanki deliler
Her bir zerre mutlu ya da mahzûn
Hakkında hiçbir şey söylenmeyen güneşe tutulurlar

جملگی در حکم سه پروانه ایم
در جهان عاشقان افسانه ایم

اولی خود را به شمع نزدیک کرد
گفت حال من یافتم معنای عشق

دومی نزدیک شعله بال زد
گفت حال من سوختم در سوز عشق

سومی خود داخل آتش فکند
آری آری این بود معنای عشق

Hakikatte hepimiz üç pervâneyiz
Âşıkların dünyasında, efsâneyiz

İlki; mumun yanına geldi
Ve “Aşkın manasını buldum” dedi

İkincisi; alevin yanında kanadını çırptı
Ve “Aşkın ateşinde yandım” dedi

Üçüncüsü; kendini ateşe attı
Evet, evet bu aşkın manasıydı.*

*Çeviri Serra Bostan

***

Dinlemek için;
http://www.youtube.com/watch?v=dZoKIMYYCRo
http://www.youtube.com/watch?v=T_LxEaceyHc&feature=related

2011-04-18T12:51:00.004+03:00

Resim: Deniz Aslan

Biz kadınız, bilmeden seviyoruz bu kedileri
Seviyoruz, bir sevilme içgüdüsüyle
Bu bizim yüzümüzde ufacık çizgiler oluyor - acaba?
Evet, çok değil konuşurken düzeltiyoruz
Orayı burayı topluyoruz, yeriyse çocuklarımızı öpüyoruz
Ama biliyorsunuz ki gene de
Hepimiz, işte hepimiz
Bitmenin, tükenmenin yorgunluğu içinde.

Gözler mi? Tavana dikili, hayır, pencereye
Yağmalar, sürgünler, yangınlar içinde
Çünkü bu boşluk; tüneller, çukurlar, kapkacak ağızları
Mağaralar, denizler, gökyüzleri değil de
Bu boşluk, o bir türlü dolduramadığımız, o
Orman, dağ, kısacası evrenle.

Biz bu lavanta kokularını bilmeden taşıyoruz
Biz bu tavana bilmeden eski rengine boyuyoruz
Bu bizim terliklerimizde ufacık güller oluyor - acaba?
Evet, çok değil, onları bilmeden hoşa gideriyoruz
Sormayın, ama sormayın, bilmeden aralık tutuyoruz kapılarımızı
Bilmeden bekliyoruz, bilmeden uyuyoruz sabahlara değin
Kim bilir, belki de biz
Tanrısıyız en olunmaz şeylerin.

Bu bizim en düzenli hareketimiz: olmak
Asılıp kalmışız sokak fenerlerine
Asılıp kalmışız öyle, görenler bizi görüyor
Görenler bizi görüyor ve gidip geliyoruz dikkatle
Doğrusu, niye saklayalım, hepimiz bunu yapıyoruz
Ama biz yaşıyorken de bunu yapıyoruz sadece
Cansız
Ve gidip geliyoruz dikkatle.

Biz bu kendimizi boşuna soruyoruz kendimize
Boşuna asıyoruz onları, boşuna öldürüyoruz
Bu bizim gözlerimizden ufacık şeyler geçiyor - acaba?
Evet, çok değil, bakışırken düzeltiyoruz
Biz ne garip şeyleriz ki; doluyuz, bazıyız, avuntuluyuz
Ve bizim en güzel öldüğümüzdür bu: yaşamak
Ben biliyorum, yalan mı, siz de biliyorsunuz.

Edip Cansever - Çoğullama

2011-04-07T19:50:00.005+03:00

" Senin aşkınla artmaktadır yalnızlığım benim "

Can Atilla - Gül Bahçesi

Ah, Bu Ben...

2011-03-30T23:11:00.002+03:00

Suyun gövdesine sarılmak istiyorum mesela

sarılabilen var mı, merak da etmiyor değilim...

Gökyüzü gelse sonra...

2011-03-28T00:13:00.010+02:00

Bi yağmur yağsa, beraber ıslansak.

Bir Nirvana Masalı Daha...

2011-03-25T00:22:00.007+02:00

"...ama yine de ben ondan daha bilgeyim çünkü; o hiçbir şey bilmediği halde bildiğini sanıyor, ben ise hiçbir şey bilmiyorum ve bildiğimi de sanmıyorum."

Eğlenceli insanlar var, gülüp durduğumuz ya da gülüp geçtiğimiz...

Muhteşem Sunum

2011-03-24T16:11:00.000+02:00

Videonun altında türkçe altyazı seçeneği mevcut. (view subtitles)

Ne İstemiştiniz?

2011-03-22T00:31:00.000+02:00

-Bir bavul istiyorum, tam bu kadar!

Ne Yapayım?

2011-03-22T00:08:00.003+02:00

Artık Benimsin...

Bir sevgilinin aşkı beni bağladı. Aşkı geldi, beni önüne kattı… Aklımı çaldı, bana edeceğini etti! Yüzünün hayali yolumu kesti, harmanımı ateşe verdi! Bir an bile onsuz karar edemiyorum. O güzeli görmemek, ayrılığına sabretmek, bence adeta kâfir olmak gibi bir şey! Gönlüm onun yerinde değil, onun ardında; başım dönüp duruyor… Bundan fazla nasıl yol alabilir, nasıl daha ileri gidebilirim?
Önümüzdeki vadiye dalıp yürümek, yüzlerce belaya uğrayıp sabretmek gerek. Halbuki ben, o ay yüzlünün yüzünü görmeden bir an bile duramıyorum… Nasıl olur da yola bele düşer, konak durak arayarak yürürüm? Derdim derman kabul edecek dereceyi geçti; işim imanı da aştı küfrü de! Derdim de onun sevdası, dermanım da… Gönlümdeki ateş de onun sevgi ateşi!
Bu dertte tekim… Kimsem yok… Fakat bu sevdada onun derdi, bana hemdem olmakta; bu yeter bana! Sevdası beni topraklara attı, kanlara buladı. Saçları beni perdeden çıkardı! Onun sevdasına düştüm, takatsız bir hale geldim… Onu görmeden bir an bile sabredemiyorum!
Yolunda toprak kesildim, kanlara gark oldum… Halim işte bundan ibaret… Ne yapayım?

Feridüddin Attar Mantık Et-Tayr’dan

...

2011-03-15T16:10:00.004+02:00

...

Cem Karaca - Unut Beni

2011-03-14T18:41:00.000+02:00

Dilek Turkan - Mazi Kalbimde Bir Yaradir

Balık'ım konuştu !

2011-03-01T02:17:00.004+02:00

Duyguların düşüncelere baş kaldırması

,ne saçma!

Kim kurtulmak ister ki boyalardan?

2011-02-25T00:13:00.006+02:00

.
.
.

' den

Sevmek öyle güzel ki...

2011-02-24T23:53:00.004+02:00

Seni Düşündüm

Thought of You - Ryan Woodward

Bugünün acısı, yarının masalı...

2011-02-22T00:57:00.005+02:00

Uyuyordum. Uyandım. Şimdi, başka bir uykudayım...

" Evet, şu yüzkarası hal gelecekte masal olacaktır. Ama bizi bugün perişan ediyor. Yarının masalı, bugün ocağımızı söndürüyor.
Ninemin masalları kimin ocağını söndürdü ki? Gerçek olduklarına inanmıyorum, ama güzeldiler. Onun kucağındayken o başörtüsü, o elbise, bir gök gibi görünürdü bana; beyaz, açık, yumuşak, sıcak ve yuvarlak bir gök gibi. Beni yanlışlıklardan, pisliklerden, fenalıklardan, saldırılardan ve tehlikelerden koruyan bi gök.
Ninem beni güzel masallarla uyuturdu, beni alır masalların renkli dalgalarının arasına bırakırdı. Dalgaların üstünde, dalgaların yükselip alçalmalarıyla kendi göğüme çıkardım; bir kuş gibi gidip gidip gökteki güzel bir yuvaya konar, orada uzanır, tatlı bir uykuya dalardım.
Ama fazla yorgun olmadığım günlerde, bir süre sonra uyanırdım yine. Aklıma şöyle yerleşmişti: uyku zamanı gelmişti artık, göklerden inmeli, yatağıma varıp uyumalıydım. Uyumak için uyanırdım uykudan: şaşırırdım, yatağımdaydım çünkü! Acaba kim beni göğümden indirip yatağıma koymuştu? Beni, kim getirmişti buraya? Göğümü, masallarımın dalgalarını bilen kimdi? "

Mehmed Uzun - Sen

2011-02-20T21:27:00.000+02:00

Mevla görelim neyler, neylerse güzel eyler.

2011-02-18T02:03:00.011+02:00

Biri veda eder duygusuzca basit şeylere

Aynı bir ağacın, sonbahar zamanı yapraklarının ölmesi gibi.

Sonuçta acı, basit şeylerin yavaş yavaş ölümüdür.

Ve bu basit şeyler, devam eder kalbi acıtmaya.

Biri her zaman geri döner o eski yerlere,

Bir zamanlar yaşama aşık olduğu.

Sonra anlar nasıl olduğunu,

Yitirilmiş güzel şeylerin.

Bu yüzden sevgili, ayrılma şimdi,

Düşleyip geri dönüşü.

Ki basittir aşk

Ve bu basit şeyler kaybolur zamanda

Biraz daha kal burda, bu gün ışığının parlaklığında
Nerede bulacaksın ekmekli, güneşli hazırlanmış bir masayı.

Bu yüzden sevgili, ayrılma şimdi
Düşleyip geri dönüşü.
Ki basittir aşk

Ve bu basit şeyler kaybolur zamanda.

*Söz: Julio César Isella, Müzik: Armando Tejada Gómez, Çeviri: Silencio
*Teşekkürler, Silencio ya da Ç.Ç mi demeliyim? :)

Bahar Gelmeli...

2011-02-17T16:23:00.001+02:00

Yattığım yerden sokak lambasının mavi ışığı görünüyordu. Bu ışık üzüntülere aykırı, huzurlu günleri düşündüren bir şeydi. Ufacık bir pervane olup o ışığa karışmak isterdim. Kardeşim çoktan uyumuştu. Uykusunda başını bir buluta yaslamış olabilirdi. Bir motosiklet geceyi parçalayıp geçti. Kardeşim kıpırdandı. Başını dayadığı bulut parça parça oldu. Şehir uzaktan uzağa inliyordu. Yaraları açılıp kapanıyordu.
Kalktım. Babam oturma odasındaki koltukta uyuyakalmıştı. Bir çocuk nasıl uyursa, öyle. Üzüntüler, endişeler, yarınların korkusu yüzünün çizgilerine yapışıp kalmıştı. Hayat, neydi? Babam küçücük bir çocukken işte bu hayat denen şey avuçlarında renkli bir bilya imiş. Sonra o büyüdükçe, avuçlarında tuttuğu şey de büyümüş taşınmaz olmuştu. Ormanları, çiçekleri, aşkların gelip geçici rüyalarını bile hatırlamadan onu taşıyacaktı.
Ellerine dokunmak istiyordum. Nefesini duymak. Uyansın istiyordum. Seslendim: Büzülüp kaldığı sıkıntıların arasından gözlerini açtı. " Ne var , ne oldu? " ... " Burda üşürsün, baba! " " Dedem aklıma geldi, korkuyorum, sen ölürsen ben ne yaparım? " diyemedim. " Sen niye uyumadın? " diye sordu. " Uyku tutmadı. " dedim. Eliyle saçlarımı okşadı. " Hadi git yat sen. "
Sokağın mavi ışığı beni bekliyordu. Üşüyen ağaçları izledim, üzerlerine düşen kar tanelerini... Eski mahallemi... Bir sokağın karlı yokuşlarını, merdivenlerini, insanlarını... Kar topu oyunlarımızı, kızaklara kravat bağlayıp kaydığımız, o kahkahaları. O sevgileri... Dedemi düşündüm...
Bahar gelmeli. Ne varsa kucaklamalı. Yaprakları, tomurcukları, çiçekleri, ağaçları, kuşları, kurtları, böcekleri, evsizleri, çocukları, hüznü ve yalnızlığı...
Uzun bir gündü. Şimdi asıl söylemek istediklerimi geceye oradan göğe bulutlara duyuracağım. Oradan yıldızlara, aya, güneşe ve oradan...

Yüzüme Üflenen Hayat

2011-02-17T12:25:00.017+02:00

Bir çok çizginin içine hapsedilmiş hissi veriyor bazen, bazı insanlar. Ve onlarla konuşurken kendi çehrenizi de göremiyor olabilirsiniz. Maddeciler, kuru akılcılar, ölçüp biçiciler... Ressamlı, heykeltraşlı, şairli, şipşaklı, -vesaire. vesaire. vesaire- bir kalabalığa gömülü hayat.

Üstad, bu hayatın kendisi yok ama ismi var diyordu.

İsmine hayran olup bu kapıdan içeri adım atan ve benliği üzerinde hora tepenler... Lunapark ışıkları gibi takdir edici sözler sarf etmeniz gerekmiyor hakkımda. Takdir edilmek insanın ruhunu okşuyor elbette. Ama içinde bizzat yaşanacak bir hayatı dayatmak ruhumu boğuyor. Bu durum artık bir rüyanın tekrarı gibi. Etkisini her defasında biraz daha aza indirgeyen.

Kelimeleri birilerini yargılamak adına dizmiyorum. Sahteliğin etrafa bıraktığı o nahoş kokunun rahatsızlığını dile getirmeye çalışıyorum.

Çizgilerle dolu bir sayfanın üzerine kelimeler dökmek de anlamsız aslında.

Gökler dolusu sessizlik...
Birden kendimi hayatın düğümleri çözülmüş, tüm muammaların anahtarı elime verilmiş gibi hissettim...

---
vuuu! :)

2011-02-16T03:07:00.002+02:00

Arı Kovanının Ruhu

Bu film bir şiir mi kuzum?

...

1'in Ötesi Bi Miktar ve Farkındalığın Toplamı

2011-02-16T02:33:00.001+02:00

Donmuş parmaklara sıcaklığın geri gelmesi

nasıl sanki ateşte yanıyorlarmış hissini veriyorsa,

dönüşünü derece derece yaşadığım bu dönem

yaşamımdaki dönemler arasında bir çok yönden

en zor olanıydı.

Bu cümleyi çok güzel bir yere bağlayacağım. Buna derinden inanıyorum. :)

Üç veya dört gece evvel bir rüya gördüm. Otomobil kullanıyordum. Sağ tarafımda bacakları, gaga ve kanatları tümüyle mavi-yeşil renkli yavru turnalar açık bir arazide dolanıyorlardı. Havalanıyor ve yere çakılıyorlardı, havalanıyor ve yere çakılıyorladı. Otomobili durdurdum ve dışarı baktım. " Bu canınızı acıtıyormuş gibi görünüyor. Niçin bunu yapıyorsunuz? "

Turnalardan biri doğruca gözümün içine baktı. "Henüz çok iyi uçamıyor olabiliriz, ama en azından yürümüyoruz. "

Uyandığımda mutluydum.

Şükür ki mutlu bi deliyim ben! Puf!

Ağustos ayının o sıcak gün ortası...

2011-02-15T01:31:00.003+02:00

Yürümeye başladım ve ayaklarımın beni değirmene götürdüğünü fark ettim. Adanın en sevdiğim noktası. İstanbul buradan başka türlü görünüyor sanki. Anlamsız bir istek dökülüyor dudaklarımdan. "Bi gök kuşağı çıksa şimdi, takip etsem, sende bitse..." Dans pistinin orta yerine el bombası yuvarlanmış gibi hissettim... Gözyaşlarımı en çok böyle anlarda seviyorum. Eve dönüş yolunda, çocukken kollarında oturup şarkı söylediğim, gökyüzüne daha çabuk ulaşsınlar diye köpüklü suyla baloncuklar üflediğim o koca çam ağacını gördüm. Yanına yaklaştım. Kollarımı çevresine doladım ve parmaklarımla hissederek, pürüzlü dış kabuğuna dayalı halde iç çeke çeke ağlamaya devam ettim. Kısa bir süre sonra ben onu tutmuyordum, o beni tutuyordu... Bu koca ağacın kalp atışları tarafından avutulmaya başlamıştım ki, Rum şivesiyle: " Her zaman iki seçenekten birini kabul etmek zorunda değilsin. Üçüncü bir seçenek aramalı ve bulmalısın! " Ağacın kabuğuna dayalı halde ünledim: " Üçüncü seçenek, tüm dünyayı öldürdü! " Ne söylemek istediğimi anlamıştı... Karşıma dikildi, ellerimi ağacın gövdesinden ayırdı, " Ne olursa olsun, ne yaparsak yapalım, ne kadar çabalarsak çabalayalım, yaşam ve sevginin izlerini tümü ile ortadan kaldıramayız... " İki yıl evvel gözlerinde gördüğüm o acıyla bakıyordu yüzüme. Hala, hayat arkadaşının yasını tutuyordu. Ağustos sıcağında ikimizde üşüyorduk.

- Her şey yolunda gibi yapmalısın.

- Her şey yolunda...

Vuslat...

2011-01-30T03:33:00.012+02:00

Eli avuçlarımın içindeydi...

Yılların çizgileriyle dolu yüzünü çevirdi,

Öyle yorgun...

Acıyla baktı,

Öyle mütebessim...

" Gözlerinin feri gitmiş. Yüzün solmuş. Çocuk gibi kalmışsın. "

Öyle latif...

" Bir derdin mi var? "

" Derdi olmayan mı var? "

Öyle Çaresiz...

" Oku! "

"Rahman ve Rahim Olan Allah'ın Adıyla. "..." O ki hanginizin daha güzel davranacağını sınamak için ölümü ve hayatı yaratmıştır. O, mutlak galiptir ve çok bağışlayıcıdır." ... "

Öyle Ferah...
Bir gölge boyu uzandık.
Öyle sessiz...

Ben geceye yumdum gözlerimi, o toprağa...

Öyle soğuk...

Eli hala avuçlarımın içindeydi...

Ocak 2011